நாம் ஏன் பிறந்தோம்?


Valluvar Adi

”நான் ஏன் பிறந்தேன்?” என்று டிஎம்எஸ் குரலில் வாத்தியார் பாடிய பாட்டை எல்லாரும் ரசித்துக் கேட்டிருப்பீர்கள். ஆனால் உண்மையில் ”எதுக்குடா பிறந்தேன்?” என்று மட்டும் தங்களின் மனசாட்சியை பார்த்துக் கேட்டிருக்க மாட்டீர்கள். நீ மட்டும் கேட்டியா? என்று திருப்பிக் கேட்கிறீர்களா? நான் கொஞ்சம் மாத்திக் கேட்கிறேன். ஏதாவது சிக்கல் வரும் போது என்னை நானே கேட்டுக் கொள்ளும் ஒரு கேள்வி: “ஆமா..இதெச் செய்றதுக்குத்தானா நான் பொறந்தேன்?” ஆகக் கூடி ஒரு மார்க்கமாய், அதே கேள்வியை நோக்கித்தான் பயணம் தொடர்கிறது.

பட்டிமன்றப் பிதாமகன் சாலமன் பாப்பையா அவர்கள் தனது நூலில் ஒன்றைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். [ஆமா அவருக்கு இந்தப் பட்டம் யாரு கொடுத்தா? தேசப்பிதா என்று அண்ணல் காந்தியை சொல்லும் போதே, ”யாரு அதைக் கொடுத்தது?” என்று தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் மூலம் ஒரு சின்ன வாண்டு (ஐஸ்வர்யா லக்னோவிலிருந்து) கேட்டு, அரசே தகவல் இல்லை என்று கை விரித்து விட்டது). அதாவது தான் பட்ட அவமானங்களில் இருந்து தன்னை விடுவித்து, ஒரு தன்னம்பிக்கை தந்தது தமிழ் இலக்கியம் என்கிறார் பாப்பையா அவர்கள். உண்மையில் பிறந்ததின் காரணம் இலக்கியம் சொல்லுமா?

சமீபத்தில் ஒரு குடும்பப் பஞ்சாயத்து வந்தது. அது ஏனோ தெரியலை பலர் தங்களுடைய பிரச்சினைகளை நம் வீட்டில் வந்து கொட்டி விட்டுச் செல்வர். (ஆபீசிலும் இதே தொடர்வதும் உண்டு). சரி யாரிடமாவது பகிர்ந்து கொண்டால் அவர்களுக்கு கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகும். (நமக்கு டென்சன் ஆகும் என்பது தனிக்கதை. சில சமயம் இவர்களின் பிரச்சினை வைத்து நம் குடும்பத்தில் பிரச்சினை ஆரம்பம் ஆவதும் உண்டு). எதுக்குடா பொறந்தீங்க?? இதுக்காகவா?? இதுக்குத்தானா? என்று உரிமையோடு கேட்டு விட்டால் சற்றே தெளிவாகிற மாதிரி தெரியுது. [நெட்டில் உலா வரும் மக்கள் மட்டும் என்னிடம் தங்கள் பிரச்சினைகளை சொல்ல மாட்டார்கள். ஏனென்றால் பிளாக்கில் எழுதிவிட்டால் என்ற ஒரு பயம். ஆமா… நாம ஏதோ பஞ்சாயத்துக்கு போயிட்டோமே… அந்த நண்பரின் பஞ்சாயத்துக்கே வருவோம்.

அந்தக் குடும்பச் சிக்கலின் வித்து, மனைவி கணவனை நாயே என்று சொல்லியது தான். அதுவும் ஏதோ வார இறுதிப் பார்ட்டி முடித்து வந்த போது நடந்த ஊடலின் பின் விளைவு. அது வாய்சண்டை பெரிதாகி பஞ்சாயத்து செய்ய செம்பு இல்லாமல் கிளம்பிவிட்டோம். இரு தரப்பு நியாயங்கள் கேட்ட போது கணவன் வாயிலிருந்தே வந்தது அந்த அருமையான வார்த்தைகள். “நானு இவங்களுக்காக நாயா ஒழைக்கிறேன்… இவ என்னை நாய் என்கிறா…” இது எப்படி இருக்கு? ஒருவர் பயன் படுத்தும் சொற்கள் மற்றவரை பாதிக்கிறது. ஆனால் அவருக்கே அது சாதாரணமாய் படுகின்றது.

அந்தமானில் இந்தச் சிக்கல் அதிகம். ”சாலா” (ஹிந்தி வார்த்தை தான்) என்று ரொம்பச் சாதாரணமாய் தமிழ் பேசும் மக்களும் தங்கள் பேச்சில் பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் இதே சாலா பிரயோகம் சில சமயங்களில், சாலா என்று சொல்லிவிட்டான் என்று சண்டைக்கும் வழி வகுத்திருக்கும். இன்னும் சில கெட்ட வார்த்தைகள் ஹிந்தியில் ஜாலியாய் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் அதையே தமிழில் சொல்லிய போது கலவரமே வந்திருக்கும். நாம் உபயோகிக்கும் சொற்கள் நாம் வாழும் வழ்க்கையையே பாழ்படுத்தி விடுகின்றதே?? கொஞ்சம் யோசிக்கலாமே…. இது தேவையா? இதுக்குத்தானா பொறந்தோம்?

பாப்பையா சொல்லிட்டாரே… அதுக்காக, இலக்கிய பக்கம் எட்டிப் பாக்கலாமே… நமக்கு ஈசியா கெடைக்கிற ஆளு வள்ளுவர் தான். (அந்தமான்ல கூட ஆட்டோ பின்னாடி குறள் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்). அய்யன் வள்ளுவர் சூப்பரா சொல்றார். அதுவும் நச்சு நச்சுன்னு சொல்லிட்டே போறார். ஏழு வார்த்தைக்குள் எல்லாத்தையுமே அடக்கும் எமகாதகன் அவர். (இந்த வார்த்தைப் பிரயோகத்துக்காய் அவர் சண்டைக்கு வரமாட்டார் என்ற குருட்டு தைரியம் தான்)

அறிவுடையார் வெறுக்கும்படி சொல்லுகிறவன் வெறுக்கப்படுவான். ஏதோ ஒண்ணு ரெண்டு அறிவுள்ள ஆட்கள் சொல்லிட்டா போதுமா? அடுத்த பிட்டை போட்றாரு அதே வள்ளுவர். அறிவுடையார் பலரும் வெறுக்கும்படி சொல்லுகிறவன் வெறுக்கப்படுவான். எப்போது வெறுப்பு ஏற்படும்? கேட்கும் போது தானே? அது வள்ளுவர் யோசிக்காமலா போவார். அறிவுடையார் பலரும் கேட்டு வெறுக்கும்படி சொல்லுகிறவன் வெறுக்கப்படுவான். இவ்வளவு கேட்ட மனிஷன், எதை என்று கேட்டு, அதுக்கும் பதிலும் சொல்லாமெ உடுவாரா என்ன? இதோ பதில் ”அறிவுடையார் பலரும் வெறுக்கும்படி சொற்களைச் சொல்லுகிறவன் வெறுக்கப்படுவான்.

கேள்வி முடியலை. எப்பேற்பட்ட சொற்கள்?
பயனிலாத சொற்கள்.
யாரால வெறுக்கப் படுவான்?
இதுக்கும் பதில் உண்டு. எல்லோராலும்.

இதோ குறள்:
பல்லார் முனியப் பயனில சொல்லுவான்
எல்லாரும் எள்ளப் படும்.

மேலும் விவரங்கள் வேண்டுமா? பேராசிரியர் உலகநாயகி பழனி அவர்கள் எழுதிய வாழ்வியல் வள்ளுவம் (தமிழ்நாடு பெண்கள் எழுத்தாளர் பேரவை வெளியீடு) படியுங்கள்.

ஒரு சின்ன இடைச் சொருகல்: 2008 ஜனவரியில் சென்னை இலயோலா கல்லூரியில் நடந்த சர்வதேச தமிழ் கருத்தரங்கில் கலந்து கொண்டேன். நான் கலந்து கொண்ட முதல் தமிழ் சார்ந்த கருத்தரங்கம் அது. (பவர்பாயிண்ட் பிரசண்டேஷன் இல்லாமலா?) அதை பார்த்த பிறகு ஸ்டெல்லா மாரிஸ் கல்லூரி தமிழ்த்துறைத் தலைவர் இந்த நூலை பரிசாய் அளித்தார். பிரித்துப் பார்த்தால் ஓர் இன்ப அதிர்ச்சி. அதில் “ தமிழ் உணர்வின் அடையாளம் தாங்கள்” என்ற குறிப்போடு அவரின் கையொப்பம். (உண்மையில் அந்த அளவுக்கு ஒர்த்தா நானு…??)

இன்று காலை காலார நடைப் பயணம் சென்ற போது பக்கத்து வீட்டு மிருக வைத்தியரும் கூட வந்தார். மிருக உரிமை வாரம் வர இருக்கிறது என்று சொன்னார். மனித உரிமையே சீ சீன்னு கெடக்குது. இதுலெ இது வேறெயா என்று அவர் ஒரு அங்கலாப்புடன் தெரிவித்தார். ஆனால் இந்த மிருகங்கள் மீதும் அன்பு காட்டும் குணம் தமிழரிடையே இயல்பாய் இருக்கிறது என்பது தெரியுமா உங்களுக்கு.

அன்பு காட்டுவது என்று ஆரம்பித்துவிட்டால், அதை குடும்பம், வீடு, தெரு ஊர் தாண்டியும் செய்ய நினைத்திட்டவர்கள் தான் அனைவராலும் புகழப்படுகின்றார்கள்.

சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு காட்சி. தலைவன் சென்ற வேலை முடிந்து திரும்பி வருகிறான். வேகமாக வருகிறான். மனைவி, தலைவி, காதலி, கேர்ள்பிரண்டு இப்படி யாரையோ பாக்க ஆவல். அதை அறிந்த தேரும் குதிரையும் அதே வேகத்தோடு போகுதாம். (குதிரைக்கும் கேர்ள் பிரண்டு இருக்காதா பின்னெ?). ஊடல் கூடல் கனவில் வரும் அந்த ஹீரோவின் வேகமாய் வரும் தேர் எழுப்பும் மணிச் சத்தம், வழியில் இருக்கும் பூவில், இனப்பெருக்கம் செய்து கொண்டிருந்த வண்டுக்ளுக்கு தொந்தரவாய் இருந்ததாம். பார்த்தார் நம் ஹீரோ. வண்டியை ஓரம் கட்டி மணிகளை கயிற்றால் சத்தம் வராதபடி கட்டி வண்டுகளுக்கும் தொந்திரவு தராமல் வந்தாராம்.

குறுங்குடி மருதனார் பாடல் இதோ:
தாது உண்பறவை பேது உறல் அஞ்சி
மணிநா ஆர்த்த மாண்வினைத் தேரன்

ஒரு வண்டின் மனம்கூட நொந்துவிடக் கூடாதே என்று யோசித்த பரம்பரையில் வந்தவர்கள் நாம். அடுத்தவர் மனம் புண்படும்படி பேசாமல் இருப்பது தான் நாம் பிறந்ததின் நோக்கம் என்று சொல்கிறேன் நான். நீங்க என்ன சொல்றீங்க?

கல்லைக் கட்டிக் கடலில்


எதுவுமே சரியாக வெளங்காமல் தவிக்கும் போது கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்டது போல் இருக்கு என்பார்கள். (வெளங்கலையே என்பது பாப்பையாவின் தமிழ் வழக்கு). பொதுவா காட்டுலெ போனாலே, வழி தவறித்தான் போவோம். அதுலெ கண்ணை வேறு கட்டிகிட்டு போனா.. அதோ கதி தான். (ஆமா… நம்ம சந்தன மர வீரப்பன் அதுலெ கில்லாடி என்கிறார்களே, அவர்கிட்டெ GPS மாதிரி சமாச்சாரமெல்லாம் இருந்ததுங்களா?). அந்தமான் தீவுகளுக்கிடையே ஹெலிகாப்டர் (உழங்குவானூர்தி) & Sea Plane (கடல் விமானம்) ஆகியவற்றில் பயணம் செய்யும் போது, மேகங்களுக்கு நடுவே போகும் போதும் அனாவசியமாய் இந்த ”கண்கட்டு வித்தை” என்று சொல்வார்களே, அது தான் ஞாபகத்துக்கு வரும். அதிலும் ”இந்த ஜி பி எஸ்ஸை முழசா நம்பிடாதீங்க”ன்னு வேறெ அங்கங்கே எழுதியிருக்குது படிச்சாலும் கூட கதி கலங்கும். (ஆமா.. அழகான கண்ணைக் காட்டி மயக்கி அலைக்கழிக்கும் மகளிரை எந்த லிஸ்டில் சேக்க??)

அதே மாதிரி ஒரு கோரிக்கைக்கு எந்த பதிலும் இல்லாட்டி, கிணத்திலெ போட்ட கல்லு மாதிரி என்பார்கள். ஆமா, கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும் என்கிறார்களே! அந்த கிணத்துக் கல்லு மட்டும் ஒண்னும் ஆகாதா என்ன? வெளங்கலையே!!! சமீபத்தில் டெல்லி போன போது, குதுப்மினாரை கொஞ்சம் எட்டிப் பாத்தேன்.. இல்லை இல்லை அன்னாந்து பாத்தேன். அதே வளாகத்தில் கிணறு ஒன்றும் இருந்தது. கெணத்தெக் காணோம் என்று வடிவேல் செய்யும் கலாட்டாவை மனசிலெ நெனைச்சி சிரிச்சிகிட்டே எட்டிப் பாத்தேன். கெணறு முழுக்க நம்மாளுக பிளாஸ்டிக் பாட்டில்களை எறிந்து வைத்திருந்தனர். இப்பொ அதெயும் பூட்டி வச்சிருக்காக. நல்லது தான்.. அந்த பிளாஸ்டிக் பாட்டில்களை எடுத்துட்டு பூட்டி வச்சா அச்சா ஹோகா.. தில்லி அரசு அல்லது அரசி யோசிக்கட்டும். இல்லாங்காட்டி கிணத்திலெ போட்ட பிளாஸ்டிக் மாதிரி என்று எழுத ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும்.

கள்ளக்கடத்தல் செய்வதை திறமையோடு செய்வதை மணிரத்னம் நாயகனில் சொல்லிக் கொடுத்தார். (அந்தமானில் இப்பொ கடல் படம் எடுத்து வருகிறார். என்ன சொல்லித் தருவாரோ?) உப்பு மூட்டைகளை கடத்தல் பொருளோடு கட்டி கடலில் போட்டது.. இப்படி எல்லாம் சொன்னா, உங்களுக்கு ஞாபகம் வராது. ”நிலா அது வானத்து மேலே..” என்று பலானதைப் பாத்து ஜனகராஜ் பாட்டு பாடுவாரே… ம்… இப்பொ ஞாபகம் வந்திருக்குமே!!! ஆமா கடத்தல் என்றாலே கள்ளத்தனமா கடத்துறது தானே? அதுலெ கள்ளக் கடத்தல் எதுக்கு? காதல் என்றால் ஒருவனின் அன்பை அடுத்தவரிடம் கடத்துவது. கள்ளக்காதல், என்பது அடுத்தவரின் காதலியையே கடத்துவது. இப்பொ ஓகே தானே.

ஒரு காலத்தில் சோழர்கள் வந்து வென்று சென்ற அந்தமான் தீவுகளான நன்கவ்ரி தீவின் அருகில் இருக்கும் டிரிங்கட், தெலிங்ச்சான் போன்ற தீவுகளுக்கு அலுவல் காரணமாய் போயிருக்கேன். சின்னஞ் சிறு ஓடம் வைத்துத்தான் போக வேண்டும். நிகோபாரி மொழியில் ஹோடி என்கிறார்கள். கடல் மட்டம் ஏறி இருக்கும் போது மட்டும் தான் பயணம் செய்ய முடியும். எந்த வழியாக, எப்படி போக வேண்டும் என்பது அவர்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும். ஓடத்தில் கயிற்றுடன் கட்டிய கல்லும் தவறாமல் இருக்கும். ஓடத்தை நிறுத்தி வைக்க உதவும் நங்கூரமே அது தான்.

500 பயணிகள் பயணிக்கும் வகையில் MV Chowra & MV Sentinel என்று தீவுகளுக்கு இடையே சென்று வரும் கப்பல்கள் இருந்தன. அக்கப்பல்கள் சவுரா, தெரெசா போனற தீவுகளில் அவ்வளவு ஆழம் இல்லாத காரணத்தினால் கப்பல் நங்கூரமிட்டு நிற்கும். சில மாலுமிகள் தங்கள் ரிஸ்க் எடுக்க மாட்டோம் என்று ரெண்டு கிலோமீட்டர் தள்ளி நங்கூரம் பாய்ச்சுவர். தீவுவாசிகள் (அனைவருமே நிகோபாரி ஆதிவாசிகள் தான்) அந்த ரெண்டு கிலோமீட்டர் ஹோடியில் வந்து ஏறி இறங்கிச் செல்ல வேண்டும். ரிஸ்க் எடுப்பதெல்லாம் நமக்கு ரஸ்க் சாப்பிட்ற மாதிரி என்று நினைக்கும் கப்பல் கேப்டன் மஜும்தார் என்று ஒருவர் இருந்தார். கப்பலை எவ்வளவு பக்கத்தில் கொண்டு வரமுடியுமோ அம்புட்டு பக்கம் கொண்டு வருவார். அவரை நிகோபாரி மக்களும் மரியாதை செய்து தெய்வமாய் பாவித்தார்கள். எப்படி அவருக்கு மட்டும் இப்படி சாத்தியம் என்ற போது கிடைத்த தகவல். இவர் நங்கூரம் இடாமல் காற்று வாக்கில் தவழ விட்டு அவசர காலத்தில் போக தயாராய் இருந்தது தான் என்று பதில் சொன்னார்.

கல்லில் கட்டி கடலில் எறிவது அந்தக் காலத்து தண்டனை. தசாவதாரம் படத்தில் சைவர்களை கொடுமைக்காரர்களாய் காட்டும் காட்சி வருகிறது. வைணவரான கமலை இப்படி சைவர்கள் கல்லில் கட்டி கடலில் போடுவார்கள்.(ஆமா கமல் வைணவரா என்று கேக்காதீங்க… இதெப்பத்தி ஆத்திகம் நாத்திகம் கமல்த்திகம் என்று ஒரு போஸ்ட் ஏற்கனவே போட்டிருக்கேன்). சமணம் ஓங்கி இருந்த காலத்தில் சைவர்களை இப்படி செய்திருக்கிறார்கள். நற்றுணையாவது நமச்சிவாயமே என்று சொல்லி பாயன்ஸியினை மாத்தி மிதந்து வந்ததாய் தேவாரம் சொல்கிறது.

இம்புட்டு பாத்துட்டு, கம்பர் கிட்டெ கேக்காமெப் போனா, அவர் கோவிச்சிக்க மாட்டாரு?? கல்லைக் கட்டி கடலில் எறிந்த கதை ராமாயணத்திலும் வருது. கம்பர் காதையில் வரும் கிளைக் கதை: இரணியன் வதைப் படலம். இது ஏதோ நம்ம சீரியலில் யாரோ ஒருத்தருக்காய் சில கேரக்டர் கொடுக்க கதை நீளுமே, அப்படித் தான் தெரியுது. ராமாயணத்தின் தொடர்பே இல்லாத (இப்படி 100% சொல்லிட முடியாது) பக்த பிரகலாதன் படம் கொஞ்சம் ஒரு ரீல் ஓட்டிக் காட்டுறார் நம்ம கம்பர். (அது அந்தக் காலத்து இலவச இணைப்பா இருக்குமோ?)

எல்லரும் கல்லைக் கட்டிக் கடலில் எறிய, கம்பர் வரியில் மலையோடு கட்டி கடலில் எறிந்தார்களாம். (சாரி.கொஞ்சம் ஓவர் என்று மதன் பாணியில் சொல்லாமல் சொல்லியிருப்பாரோ?) திருமாலின் பெயரை பிரகலாதன் சொல்ல, அந்த மலை மரக்கலம் ஆகாமல் சுரைக்குடுவையா ஆயிச்சாம். பாட்டெப் பாக்கலாமா??

நடு ஒக்கும் தனி நாயகன் நாமம்
விடுகிற் கின்றலன் ஆகலின் வேலை
மடுவொத்து அங்கு அதின் வங்கமும் அன்றாய்
குடுவைத் தன்மையது ஆயது குன்றம்.

என்ன தான் நீங்க கல்லைக் கட்டிக் கடலில் போட்டாலும் கம்பன் போஸ்டிங்கள் தொடரத்தான் செய்யும்.

அங்கவை சங்கவை


ரஜினியின் சிவாஜி படம் வராத வரை தமிழக மக்களுக்கு அதிகம் அறிமுகம் இல்லாத இந்த இரண்டு பெயர்கள். அங்கவை & சங்கவை. சாலமன் பாப்பையாவின் மகள்களாக வந்து பழகத் துடிக்கும் குமரிகள் தான் அந்த இருவரும். பாப்பப்யா தேர்வு செய்த அக்குமரிகளின் பெயர்கள் சங்க காலத் தமிழ்ப்பெயர்கள்.

எப்பொப் பாத்தாலும் காமெடி சானல்களில் வந்து கொண்டிருக்கும் அந்த அங்கவை சங்கவைகளின் உண்மைக் கதை தெரியுமா? அது ஒரு சோகமான கதை.

இதோ அதே சோகமான கட்டத்தில் நாமும் அவர்களோடு நுழைவோம் அந்தக் காலத்தில். வானத்தில் வெள்ளை நிலா. வெளிச்சமான ஆகாயம். போன மாதம் அங்கவையும் சங்கவையும் பாத்த அதே நிலா. ஆனால் சந்தோஷம் மட்டும் இல்லை.

சோகத்தில் பாட்டும் வருகிறது. போன மாதம் தந்தை உடன் இருந்தார். தூரத்தில் தெரியும் குன்றம் எங்கள் வசம் இருந்தது. ஆனால் இப்போதோ எங்கள் தந்தை மூவேந்தர்கள் சதியால் கொல்லப்பட்டார். அந்தக் குன்றும் எங்கள் வசம் இல்லை என்று சோகத்தை பிழிந்தெடுக்கும் வகையில் பாட்டு போகிறது.

தந்தை யார் தெரியுமா? முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்த பாரி வள்ளல் தான். (தர்மம் தலை காக்கும் என்பார்கள். இவரின் தலையை எடுத்து விட்டதே?)

யார் அவரை கொன்றது? என்ற தகவலை வரலாற்றில் இருந்து மறைத்து விட்டார்கள் அந்தக் காலப் புலவர்கள். (குற்றம்!! நடந்தது என்ன?? என்று உயிரை எடுக்கும் டி வி சேனல்கள் இல்லாத நல்ல காலம் அது..)

புறநானூற்றில் வரும் பாரிமகளிர் எழுதிய பாடல் இதோ:

அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண் நிலவின்
எந்தையும் உடையேம்; எம் குன்றம் பிறர் கொளார்;
இற்றைத் திங்கள் இவ்வெண் நிலவின்
வென்றெறி முரசின் வேந்தர், எம்
குன்றும் கொண்டார்; யாம் எந்தையுமிலமே!

இனிமேல சிவாஜி படக் காமெடி வரும் போது அங்கவை சங்கவை பாக்கும் போது கொஞ்சம் சோகமும் வரனும்.