பேரரசன் சிற்றரசன் சந்திப்பு


கம்பனில் சந்தித்த வேளையில் சிந்தித்தவை – 9

கம்பன் காட்டிய சந்திப்புகளில் இதுவரை தேவர்கள் பிரம்மனை சந்தித்தது, பிரம்மா சிவனை சந்தித்தது, சிவன் பெருமாளை சந்தித்தது, வசிட்ட முனிவர் அரசனை சந்தித்தது, அரசனை மகளிர் சந்தித்தது, முனிவர்களை மகளிர் சந்தித்தது, அரசன் முனிவரை சந்தித்தது இப்படி பல்வேறு சந்திப்புகளை நாம் பார்த்தோம். இன்று நாம் ஒரு பேரரசன், ஒரு சிற்றரசனை சந்திக்கச் செல்லுகின்ற ஒரு சந்திப்பை கம்பன் எப்படி காட்டுகிறார் என்பதைப் பார்க்க இருக்கிறோம்.

ஒரு சிற்றரசனைச் சந்திக்க, பேரரசன் தானே செல்லவேண்டிய அவசியமில்லைதான். ஆனாலும் ஒரு வளநபரை, வளம் உள்ள ஒரு நபரை, அவரால் காரியம் ஆகக்கூடிய வகையில் இருக்கின்ற ஒரு நபரை எவ்வளவுதான் சிறியவராக இருந்தாலும், அவர் சிற்றரசனாகவே இருந்தாலும் கூட அவரை நேரில் சென்று சந்திப்பது தான் மரபு என்பதை கம்பர் சொல்கிறார். அவரை வரவேற்கும் விதமாக சிற்றரசர் எப்படி நடந்து கொண்டார் என்பதையும் நாம் கம்பரின் வரிகளிலேயே பார்க்கலாம் இன்றைய சந்திப்பில்.

யார் அந்தப் பேரரசன்? சிற்றரசன்? என்பது இப்போதைக்கு முக்கியமில்லை. கம்பனின் வரிகள் படிக்கும் போதே நமக்கு அது மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்துவிடும்.

கொடி போல் எங்கும் கொழுந்து விட்டு புகழ் பரப்பி வாழும் அரசன் அந்தப் பேரரசன். பேரரசனின் வருகை குறித்து சிற்றரசனுக்கும் ஒற்றர்கள் மூலம் தகவல் வந்துவிடுகிறது. சிற்றரசனுடைய சிறப்பும் சொல்கிறார் கம்பர். போரில் ஈடுபட்டு வெற்றியினைப் பல பெற்றவராம். அதனால் தேய்ந்து மழுங்கித் திரண்ட வரியமைந்த வில்லைக் கையில் வைத்திருப்பவர் என்கிறார் கம்பர். (ஔவை தூது போன கதை நினைவுக்கு வந்தால் நலம்).

கடல் போன்ற வீரர்கள் கொண்ட படை புடை சூழ, செழுமை மிக்க காதணிகளும் பிற அணிகலன்களும் ஒளிரவும் சென்றாராம் வரவேற்க. கூடவே மாகதர்கள் திரண்டு வாழ்த்தும் வாழ்த்துகளோடு.. யார் அந்த மாகதர்கள்? அட… நம்ம வடிவேலுவுடன் கூடவே கோரஸ் பாட, இருக்கும் நால்வர் போன்றவர்கள் தான். வரவேற்க தனது நகரிலிருந்து ஒரு யோசனை துரம் சென்றானாம் அந்தச் சிற்றரசன். அதே மன்ன்ன், முனிவரை வரவேற்க இரு யோசனை தூரம் சென்றவன், பேரரசனை வரவேற்க, ஒரு யோசனை தூரம் போதும் என நினைத்தமை யோசிக்க வைக்கிறது.

பேரரசன் பொன்தேரில் வந்திருக்கிறார். அது நகர்ந்தால் அதன் முழக்கம் கேட்டு, மேகமும் நாணும்படியாக இருந்ததாம். ம் அப்புறம். பேரரசன் கீழே இறங்கும் போது, சிற்றரசன் சென்று அவர்தம் பாதத்தில் வீழ்ந்து வணங்க, மேன்மேலும் முதிர்கின்ற பேரன்பு பெருகி எடுத்து மன்னனைத் (தன் கைகளால்) வாரி எடுத்துத் தழுவிக் கொண்டாரா. (இன்றைய ஆட்சியாளர்கள் பாதத்தில் விழுந்து ஆசி பெறும் காட்சிகளுக்கெல்லாம் தாய் தந்தைக் காட்சியாய் இருக்கிறதே!) ஆனால் இங்கே அன்பு தான் பீரிட்டு நிற்கிறது.

சரி யார் அந்த அரசர்கள்? சிற்றரசன் உரோமபதன். பேரரசன் அயோத்தியின் அரசன் தசரதன். அது சரி அயோத்தி அரசனுக்கு தசரதன் என்று எப்படிப் பெயர் வந்தது தெரியுமா?

சிலம்பரசன் என்றால் உடனே எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனால் சம்பராசுரன் என்றால் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்? இந்த சம்பராசுரன் போரை வைத்துத்தான் ராமாயண கதையின் அச்சு சுழல்கிறது. அந்த சம்பரன் என்ற அசுரன், இந்திரனை வென்று ஆட்சியையும் கைப்பற்றுகிறான். தன்னையும் தன்னுடைய சிம்மாசனத்தை மீண்டும் பெற்றுத் தரும்படி அயோத்தியின் அரசன் உதவியை நாடுகிறார் இந்திரன். சம்பராசுரனிடம் மிகப் பெரிய படை இருந்தது. அதிலும் சிறப்பான பத்து தேர்கள் கொண்ட படை வைத்திருதான். (தசரத = பத்து இரதங்கள்).

அந்தத் தேர்ப் படையினை வெல்வதற்குத்தான் அயோத்தி மன்னன் போரிடத் தொடங்கினார் இந்திரனுக்காய். போரில் தேரோட்டியாக கைகேய நாட்டு இளவரசி கைகேயி உடன் வருகிறார். இனி அடுத்து நிகழ்ந்த கதை உங்களுக்கெல்லாம் தெரிந்திருக்கும். தேர் ஓடும் போது அச்சு முறிந்து விடுகிறது. தன்னுடைய விரலை சக்கர அச்சாக பயன்படுத்தி, தேரைச் செலுத்தி அந்த அயோத்தி மன்னனுக்கு உதவி செய்து வெற்றி பெற வைத்தார். தச ரதம் வென்றதால் தசரதன் என்ற பெயரும் பெற்றார். (இரும்புக்கை மாயாவியை வாயைப் பிளந்து கொண்டு படித்த நமக்கு, கைகேயின் இரும்புவிரல் கதையும் இருக்கு படிக்க. அதைப் பின்னர் தனியாகப் பார்ப்போம்)

பொதுவாகவே வாய்க்கு ருசியா நல்ல சமையல் செய்து தந்தாலே, தங்க வளையல் பரிசாகத் தருவோம். (வீட்டுக்காரிக்கோ அல்லது சமையல்காரிக்கோ, அது உங்க சாமர்த்தியம்) போரில் வெற்றியுடன், தசரதன் என்ற பெயரும் வாங்கித்தந்த கைகேயிக்கு தந்த அந்த அன்புப் பரிசுதான், அந்த இரண்டு வரங்கள். வானுலகத்தை நிலைபெறச் செய்த, என்று கம்பன் சொன்னதன் பின்னனி தான் இவ்வளவு கதையும்.

சரி…இப்போது நாம் மீண்டும் தசரதன் உரோமபதன் சந்திப்பில் என்ன பேசிக் கொண்டார்கள் என்பதைப் பார்ப்போம். சொல்லாத நாளில்லை சுடர் மிகு (வடி) வேலா என்பதைப் போல் பாடாமல், உள்ளம் மகிழ்ந்து வரவேற்கிறார். விருந்தினராக வரும் விவிஐபியை முன்னரே சென்று மடக்கி வரவேற்று நம் காரில், மன்னிக்க நம் மாணிக்கத்தேரில் ஏற்றிக் கொண்டு வருவது போல் தான் தன் அரன்மனைக்கு அழைத்து வந்தாராம். இதோ கம்பனின் வரிகள்:

‘யான் செய்த மா தவமோ! இவ் உலகம்
செய் தவமோ! யாதோ! இங்ஙன்.
வான் செய்த சுடர் வேலோய்! அடைந்தது?’ என.
மனம் மகிழா மணித் தேர் ஏற்றி.
தேன் செய்த தார் மௌலித் தேர் வேந்தைச்
செழு நகரில் கொணர்ந்தான் – தெவ்வர்
ஊன் செய்த சுடர் வடி வேல் உரோமபதன்
என உரைக்கும் உரவுத் தோளான்.

வானுலகத்தை நிலைபெறச் செய்த ஒளி மிகுந்த வேலை உடைய அரசே! இங்குத் தாங்கள் எழுந்தருளக் காரணம் நான் செய்த பெருந்தவமோ! இந்த நாடு செய்த நல்ல தவமோ! மற்றும் வேறு ஏதேனும் நற்செயல்களோ! (எனக் கூறி), மனம் மகிழ்ந்து தயரதனைத் தேரில் ஏற்றி பகைவரின் உயிரற்ற ஊனுடலாக்கிய ஒளிமிக்க கூரிய வேலை உடைய உரோமபதன் எனக் கூறப்படும் வலிய தோள்களை உடைய அவ்வரசன், தேன்பிலிற்றும் பூமாலையணிந்த மணிமுடி சூடியிருப்பவனாகிய தேர்ப்படையை உடைய தயரத வேந்தனை செழிப்புடைய தனது நகருக்கு அழைத்து வந்தான்.

சிந்திப்புகளுடன் அடுத்தடுத்த சந்திப்புகள் தொடரும்…

அந்தமான் கிருஷ்ணமூர்த்தி
17-08-2022

குன்றும் குமரனும்


குன்று இருக்கும் இடமெல்லாம் குமரன் இருபான் என்பார்கள். (அது சும்மா ஒரு எதுகை மோனைக்காய் சொல்லியிருக்கலாம்). ஆனால் உண்மை என்ன வென்றால் குன்று குமரன் எல்லாத்தையும் தாண்டி தமிழன் வாழும் பகுதிகள் எல்லாத்திலும் ஏதோ ஒரு பெயரில் குமரன் ஆலயம் கண்டிப்பாக இருக்கும். தமிழனை ஒன்று சேர்த்ததில் இந்த முருகனுக்கு பெரும் பங்கு இருப்பதை யாரும் மறுத்து விட முடியாது. தமிழகம் தாண்டி வேறு மாநிலங்களிலும், வேறு நாடுகள்லும் கூட முருகன் ஆட்சி நடப்பதை காணமுடியும்.

அந்தமானிலும் கிட்டத்தட்ட எல்லா தீவுகளிலும் முருகன் கோவில்கள் இருக்கின்றன. முதன் முதலாய் எப்படி அந்தமானில் முருகன் கோவில் வந்தது என்ற கேள்வி எழுந்த போது பல சுவையான தகவல்கள் சிக்கின.

கைதிகளுக்காய் குடியேற்றம் செய்யப்பட்ட இடம் தான் இந்த அழகிய அந்தமான். அப்போதைய தலைமைச் செயலகம் இயங்கிய ரோஸ் தீவில் ஆங்கிலேயர்கள் வழிபட தேவாலயம் இருந்தது. அப்போது எழுத்தர் பணியில் இருந்த சில தமிழர்கள் தேவாலத்தில் அருகிலேயே பிள்ளையார் கோவில் ஒன்றையும் அமைத்து வழிபட ஆரம்பித்தனர். கோவில் இல்லா ஊரில் குடி இருக்க வேண்டாம் என்பது தான் நம்ம ஆளுங்க மனசிலெ பதிந்த சேதியாச்சே.. (சமீப காலமாய் இந்த ரோஸ் தீவு பல படங்களில் டூயட் காட்சிகளுக்கு படமாக்க பயன்பட்டு வருகிறது.

ஜோதிகாவையும் ரோஸ் தீவின் பின்புலத்தில் பாத்திருக்கலாம்)
1926 ம் ஆண்டு பிள்ளையார் கோவில் பக்தி சூழலில் முனியசாமி என்ற தொழிலாளிக்கு மருள் ஏற்பட்டு அங்கே முருகன் கோவில் அமைத்திட தெய்வ கட்டளை பிறந்ததாம்.( விவேக் காமெடியில் வரும், எடத்தை வளைச்சிப் போடு… நடுவாலெ பள்ளிக்கூடம் வந்தா இடிச்சுத் தள்ளு என்பதெய்ல்லாம் சத்தியமா இல்லீங்கொ).

அப்புறம் எப்படியோ மக்கள் ஒண்ணு சேர்ந்து 1933ல் முதல் முருகன் ஆலயத்தினை அந்தமானின் ரோஸ் தீவில் கட்டி முடித்து வழிபட ஆரம்பித்தனர். J W Smith என்ற கிருத்துவ மதத்தவர் அந்த முருகன் கோவில் கட்ட செமெய்யா உதவி செஞ்சாரு என்பதை வரலாறு பதிவு செய்து வைத்துள்ளது.
1945களுக்குப் பின்னர் தலைமைச் செயலகம், இப்போதைய அந்தமான் தலைநகராம் போர்ட்பிளேயருக்கு மாற்றப்பட்டது. (தலைலைமைச் செயலகம் மாத்துறது எல்லாம் பழைய சங்கதிகள் தான் போலிருக்கு). ஆனால் குமரனின் தலைமைச் செயலகம் மட்டும் ரோஸ் தீவில் தான் 1966 வரை இருந்திருக்கிறது. பின்னர் அவரும் போர்ட்பிளேயருக்கு மாற்றல் செய்யப்பட்டார். சாதாரன மலையாய் இருந்த இடம் இப்போது வெற்றிமலை என்று பெயர் பெற்று அருள் பாலித்து வருகிறது.

அந்தக் காலம் தொடங்கி இன்று வரை பங்குனி உத்திரத் திருவிழா செமெ பாப்புலர் திருவிழா. போர்ட்பிளேயர் மட்டுமின்றி தமிழர் வாழும் அனைத்து தீவுகளில் அந்த விழா கொடியேற்றம், காப்பு கட்டுதல் என்று களைகட்டும். கிளைமாக்ஸ் தினத்தன்று பல்வேறு காவடிகள் (பறவைக் காவடி உட்பட) தொடங்கி தீமிதியில் முடியும். தீமிதியின் போது வேல் வேல் என்று சொல்லியபடி இறங்குவதால் வேல் வேல் ப3டா3தி3ன் (Badadin – திருவிழா) என்று தீவுவாழ் இதர மக்களால் அழைக்கப் படுகிறது.

விழாவின் ஒரு பகுதியாக சாமி நகர் வலம் வரும். தடபுடலா பட்டாசு எல்லாம் வெடித்து நம்மக்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்து கலக்குவர். (மோர்ப் பந்தல், ஜாதிவாரி மண்டகப்படி .. இதெல்லாம் இல்லாமலா??) மாசு கட்டுப்பாட்டு துறை இந்த முறை பட்டாசு வெடிக்க அனுமதி தர ஏக கெடுபிடு செய்து, கடைசியில் பிறத்தியார்க்கு தொந்திரவு தராமல் வெடிக்க உத்திரவு கெடைச்சதாம். (அது எப்படி அடுத்தவர்க்கு தொந்திரவு தராமல் வெடி வெடிக்க முடியும்?? (அது அந்த முருகனுக்கே வெளிச்சம்). அதுவும் ஒரு திரில் என்று எடுத்துக்க வேண்டியது தான்.

அந்தமான் வாழ் வட இந்தியர்களின் திருமண நிகழ்வு நல்ல காமெடியாய் இருக்கு. (அவங்களுக்கு நாம செய்யற சேட்டை எல்லாம் கூட காமெடிகளாய்த் தானே இருக்கும். அங்கும் மாப்பிள்ளை பொண்ணை அழைத்து வருகிறார்கள் காரில். அனேகமாய் புது ஏசி வைத்த கார். உடன் சின்னஞ் சிறு வாண்டுகள் பட்டாளம் தினிக்கப்பட்டிருகும்.

வைரமுத்துவின் “ஐந்து அங்குல இடைவெளியில் அமிழ்தம் இருந்தும் பட்டினி கிடந்து பழக” எடுக்கும் கடைசி முயற்சி அது. (கொஞ்ச நாள் கொஞ்சிய பிறகு அளவுக்கு அதிகமாகி அமிழ்தம் நஞ்சாவது தனிக்கதை). கல்யாண உற்சவத்திலும் பட்டாசு உண்டு. அணுமதி என்னமோ, அடுத்வர்களுக்கு தொந்திரவு தரப்படாது என்பதாய். ஆனால் நடு ரோட்டிலும், கையில் பத்த வைத்து தூக்கிப் போடும் எல்லாம் நடக்கும்.

ஜோடிகளை வரவேற்க கோவில் முன்பு ஆர்த்தி எடுப்பதை நேரில் பாத்து அரண்டு போய் விட்டேன். மெழுகில் திரி வைத்து அதனை விளக்கு போல் ஏற்றி திருஷ்டி சுற்றுவது போல் சுற்றி தூக்கிப் போடுகிறார்கள். தீயோ, மெழுகோ நிச்சயம் யார் மேலாவது படும். இப்படி 9 முதல் 12 வரை ஏதோ கணக்கில் நடக்கிறது. அதுவும் செமெ திரில்லிங்க் தான். ஏதோ ஒண்ணெ மேலே தூக்கிப் போட்டு அது கீழே விழுவதை ஜாலியா வேடிக்கை பாக்குறதிலெ அப்படி என்ன தான் சந்தோஷமோ??

அட.. தூரத்திலெ நம்ம அனுமன் இதே சேட்டையை செய்யறாரே.. செத்தெ அதெய்யும் பாத்திட்டு வரலாமே.. வாங்க.

யானையோட கண்ணு சின்னது என்பார்கள். ஆனா அதுலெ நெருப்பு பறக்குதாம் (ஆமா.. அது தானே அந்தக் காலத்து பீரங்கி). அதனாலெ யானையோட கண்ணு சிவப்பா இருந்ததாம். (இந்தக் காலத்தில் கண்ணு சிவந்தா “மப்பா?” என்று மட்டும் தான் கேப்பார்கள்). அந்த மாதிரியான யானைகளை அனுமன் தூக்கி எறிஞ்சாராம். அது அப்படியே நேரெ ஆகாயத்துக்கு போய் ஒரு ஹாய் சொல்லிச்சாம். அப்புறம் கீழே கடலில் விழுந்ததாம். பெரிய கொடியோடு சேர்ந்து விழுந்ததாலே நம்ம கம்பர் பார்வைக்கு ஏதோ பாய்மரக் கப்பல் மூழ்கிற மாதிரி தெரிஞ்சதாம்.

தீ உறு பொறியுடைச் செங்கண் வெங்கைமா
மீ உற தடக்கையால் வீரன் வீசுதோறு
ஆய் பெருங் கொடியன கடலில் ஆழ்வன
பாயுடை நெடுங்கலம் படுவ போன்றவே

நீங்க ஏதாவது இப்படி சேட்டை செஞ்சா அதைப் பத்தி சொல்லுங்களேன்.